tabiat

Nga Wiktionary
Jump to navigation Jump to search

TABIAT m. bised. vjet.

  • Zakon; ves, huq. Tabiat i mirë (i keq). Kishte në tabiat. Ia dinte tabiatin. Fshat e zanat, derë e tabiat. fj.u. njerëz te vendeve a të familjeve të ndryshme kanë zakone të ndryshme.