krahëmarrje

Nga Wiktionary
Jump to navigation Jump to search

KRAHËMARRJE f. usht.

  • 1. Veprimi sipas kuptimit të foljes KRAHËMARR.
  • 2. Manovër e trupave në luftim, që kryhet në krahët e armikut për t'i dalë atij në shpinë dhe për ta rrethuar e asgjësuar, luftim krahëmarrës.