hundaç

Nga Wiktionary
Jump to navigation Jump to search

HUNDAÇ mb.

  • 1. Që e ka hundën të madhe, të shtypur ose të ngritur përpjetë (për njerëzit).
  • 2. Që flet me hundë; që del nga hunda, që shqiptohet me hundë. Njeri hundaç. Zë hundaç.
  • 3. fig. Mendjemadh, hundëpërpjetë. Burrë hundaç.
  • 4. Përd. em. sipas kuptimeve të mbiemrit (për njerëzit).