hallall

Nga Wiktionary
Jump to navigation Jump to search

HALLALL m. bised.

  • 1. Diçka e lejueshme dhe e drejtë; diçka e fituar me punë e me djersë, diçka e merituar; kund. haram. Mori hallallin. E paç hallall! ur. Hallall të qoftë! ur. Mos përziej hallallin me haramin. fj.u.
  • 2. Njeri i mirë e i drejtë, njeri i mbarë. Hallalli i shtëpisë.
  • 3. si mb. ~, ~E. I mirë, i drejtë, i mbarë. Djalë hallall. Vajzë hallalle.
  • Ia bëri hallall
  • a) ia dha me gjithë zemër;
  • b) ia fali fajin, e ndjeu.