buf

Nga Wiktionary
Shko tek: lundrim, kërko

Shqip[redaktoni]

Buf

I m.sh. -

  1. zool. Shpend grabitqar i natës, me kokë të madhe e të rrumbullakët, me sy të mëdhenj në ballë, me sqep të shkurtër e të kthyer, që rron ndër pyje e në gërmadha dhe që këndon natën sikur vajton. Bufi veshgjatë. Bufi veshshkurtër. Bufi polar. Buf kënete. Sy bufi. Sheh si buf. Rri si buf.
  2. fig. keq. Djalë a burrë me flokë të paqethur, të pakrehur e të shpupurishur; burrë i parruar prej shumë ditësh.
  3. fig. mospërf. Njeri i plogët e i trashë nga mendja; njeri matuf, i shushatur.
  4. përd. mb. bised. I plogët e i trashë nga mendja, matuf, torollak.
  • Buf kënete shar. shih te kënetë,~a. Bufi i ngordhur shih te ngordhur (i, e). Me thonjtë e bufit shumë keq, shkel e shko, me këmbët e pulës. E di edhe bufi thjeshtligj. është fare e thjeshtë dhe e kuptueshme, s'ka nevojë të shpjegohet a të tregohet. Leshtë e ujkut, thonjtë e bufit fj.u. shih tek ujk,~u. Bufi mburr zogjtë e tij thuhet për atë që përpiqet të mburrë punën e vet edhe kur nuk vlen, shoshari shoshën e tij lëvdon.

II mb.bised. -

  1. I bëshëm e me faqe të fryra, bullafiq (zakonisht për fëmijët e të miturit). Vajzë bufe.
  2. I arrirë dhe i fryrë (për fiqtë). Fik buf.
  3. fig. keq. I plogët e i trashë nga mendja; matuf, i shushatur.
  4. 'shih bufkë 2. Pulë bufe.
  5. Përd. em. sipas kuptimit 1 të mbiemrit.[1]

Etimologjia[redaktoni]

Shqiptimi[redaktoni]

Sinonime[redaktoni]

Antonime[redaktoni]

Fjalë të prejardhura[redaktoni]

Në gjuhë tjera[redaktoni]




Referencat[redaktoni]

  1. Fjalori elektronik shpjegues FESH 1.0