qetë-qetë

QETË-QETË ndajf.

1. Pa u nxituar, fare ngadalë, pa u ngutur aspak, jo me rrëmbim. Ecte qetë-qetë. Fluturon qetë-qetë. Erdhi qetë-qetë. E bëri qetë-qetë. Ha qetë-qetë. E piu qetë-qetë. U ngrit qetë-qetë.

2. Në qetësi të plotë; pa asnjë shqetësim; pa u trazuar fare, pa e prishur qetësinë e vet. Fle qetë-qetë. Ishte shtrirë qetë-qetë. E priti qetë-qetë.

3. Me zë të ulët e shtruar. Fliste qetë-qetë. E pyeti (iu përgjigj) qetë-qetë.

4. Fshehurazi e pa u ndier fare, tinëzisht. Iu afrua qetë-qetë. U futën brenda qetë-qetë. E mori qetë-qetë.