muçitem

MUÇITEM vetv. krahin.

• 1. Ënjtem, fryhem, mbufatem.
• 2. vet. veta III. Mblidhet në një vend e s'ka nga të shkojë, nuk rrjedh (për ujin). U muçit uji se s'ka ku të rrjedhë.
• Iu muçit zemra iu mbush zemra me maraz.