hingëllij

HINGËLLIJ jokal.

• 1. vet. veta III. Lëshon a nxjerr një britmë karakteristike, bërtet (për kuajt). Hingëllin kali (pela).
• 2. fig. keq. Thërras shumë, nxjerr një britmë të fortë; qesh fort e me ndërprerje. Hingëllinte si mëz i azdisur. Mos hingëlli ashtu!